LDD Limburg

Deze middag heeft Vlaams minister van Begroting Muyters de eerste begrotingscontrole voor 2012 in meer detail toegelicht. Er zijn enkele goede ingrepen, zoals de besparingen op het overheidsapparaat en de aanpassing van de TBS-regeling, maar deze zijn ruim onvoldoende om de Vlaamse begroting structureel te saneren. De Vlaamse regering grijpt integendeel ook nu weer naar eenmalige maatregelen (460 mio euro) en zelfs een belastingverhoging (verdeelrechten). Bovendien stelt Lode Vereeck vast dat de Vlaamse regering onvoldoende middelen inzet voor de kerntaken door een gebrek aan fundamentele beleidskeuzes. Verder bevat de Vlaamse begroting geen enkele provisie  voor de dreigende factuur voor de ambtenarenpensioenen en de usurperende bevoegdheden. Deze begrotingscontrole zet de Vlaamse begroting dan ook niet op het juiste spoor.
______________________________________________________________________________________________________________________

Lode Vereeck: “De Vlaamse regering moest met deze begrotingscontrole in totaal een gat van 540 mio euro dichten. 288 mio werd gevonden via meevallers (174,5 mio euro) en 113 mio euro door het aanwenden van buffers. Van de resterende 256 mio euro aan begrotingsmaatregelen is 60 mio euro eenmalig (successierechten) of een verschuiving naar volgend jaar (kindpremie). Bovendien is de verhoging van de verdeelrechten van 1% naar 2% (30 mio euro) een onaanvaardbare belastingverhoging. Er zijn wel een aantal goede structurele maatregelen, zoals de besparingen op het overheidsapparaat en de aanpassing van de TBS-regeling, maar het gaat in totaal slechts om 137 mio euro. Dat is ruim onvoldoende als je weet dat de regering in 2012 voor 460 mio euro aan eenmalige maatregelen in de begroting heeft opgenomen (successierechten, KBC, verkoop gronden aan Aquafin, enz.).”

Net zoals in 2010 en 2011 schuift de Vlaamse regering de inspanning door naar de komende jaren. Nochtans is het net dit beleid dat mee aan de basis ligt van de huidige begrotingsproblemen, zoals ook de SERV heeft gesteld. In 2010 en 2011 werden in totaal voor 906 mio euro eenmalige maatregelen gebruikt voor het financieren van lopende uitgaven, waarvan sommige niet enkel de inspanning doorschuiven naar de toekomst, maar uiteindelijk zelfs extra lasten zullen veroorzaken in de komende jaren.

Lode Vereeck: “Dat is ook de hoofdreden waarom de Vlaamse begroting in de problemen kwam, want in tegenstelling tot wat de Vlaamse regering laat geloven, beschikt Vlaanderen in 2012 over 700 mio euro extra middelen t.o.v. 2011. Dat dit niet voldoende is om uit de problemen te blijven, heeft alles te maken met het gebrek aan structureel beleid. Zo slorpt het wegvallen van allerlei eenmalige maatregelen uit 2011 in 2012 voor 250 mio euro van de beleidsruimte op. Indien de regering dit bedrag in 2011 structureel had bespaard, dan beschikten we nu over 250 mio euro extra. Ik vind het dan ook hallucinant dat de Vlaamse regering, hoewel het beleid van de voorbije jaren nu als een boomerang terugkomt, gewoon op het elan voortgaat en opnieuw kiest voor 460 mio euro eenmalige maatregelen. Deze vallen de komende jaren weg, waardoor nu al een beslag wordt gelegd op de beleidsruimte van de komende jaren.”

Bovendien blijft de vaststelling dat Vlaanderen er onvoldoende in slaagt een antwoord te bieden op de uitdagingen inzake innovatie, wachtlijsten, infrastructuur, enz… , terwijl er dan wel weer een 3e VRT-net komt.

Lode Vereeck: “Dit is het gevolg van de kaasschaafmethode, waarbij geen duidelijke keuzes worden gemaakt, zoals een échte verhoging van de kostendekkingsgraad bij De Lijn, het snoeien in de honderden adviesraden, het afvoeren van het 3e VRT-net, enz… Op die manier zijn we veroordeeld tot een stop-and-go-beleid, waarbij een duidelijke langetermijnplanning niet mogelijk is. Dit is nochtans noodzakelijk als we de Pact2020-doelstellingen zoals inzake innovatie en welzijn willen halen. Vlaanderen heeft op papier dan wel een begrotingsevenwicht, toch verbergt het heel wat onevenwichten: onvoldoende geld voor kerntaken, een oplopende schuld, doorgeschoven lasten en geen enkel perspectief op een duurzaam groeipad. De Vlaamse begroting blijft structureel ongezond.”

Vlaanderen trekt de ‘scheidingstaks’ op van 1 naar 2 procent.

Lode Vereeck, LDD-fractieleider in het Vlaams Parlement, vindt dat cynisch, pervers en onbegrijpelijk.

Ik kan enkel vaststellen dat de Vlaamse regering door het verdubbelen van de miserietaks voor de weg van de minste weerstand heeft gekozen. Koppels die scheiden, zijn niet in strijdbare belangengroepen georganiseerd, laat staan dat ze met stakingen kunnen dreigen

Scheiden doet lijden. De financiële gevolgen voor volwassenen en kinderen zijn niet te onderschatten. Vooral gescheiden moeders komen vaak in armoede terecht. Gelukkig besliste de Vlaamse regering in haar regeerakkoord 2009-2014 om de strijd aan te binden tegen de schuldenlast en de armoede, die steeds vaker het gevolg zijn van echtscheidingen. “De Vlaamse samenleving moet een warme, solidaire samenleving zijn”, zo luidde het voornemen van Peeters II.

Maar het kan verkeren. En in de politiek blijkbaar snel. Want in haar streven naar een begrotingsevenwicht besliste de Vlaamse regering om dit jaar 30 miljoen en vanaf volgend jaar 40 miljoen euro bijkomende inkomsten te verwerven door de belasting op het verdelen van onroerende goederen tussen verschillende eigenaars te verdubbelen. Het meest voorkomende geval van dergelijke ‘verdeelbelasting’ betreft de afwikkeling van een echtscheidingsprocedure. Een verdeling maakt het immers voor een van de vroegere partners mogelijk om het deel van zijn of haar ex-partner over te kopen.

Het optrekken van de verdeelbelasting van 1 naar 2 procent is een verdubbeling van deze ‘scheidingstaks’, ook wel ‘miserietaks’ genoemd want voor de meesten is een echtscheidingsprocedure een zware emotionele en financiële dobber. Voor sommigen is het zelfs het begin van een neerwaartse spiraal die uiteindelijk uitmondt in bittere armoede voor henzelf en hun kinderen. In dergelijke penibele situaties 2 procent verdeelbelastingen heffen, is dan ook niet alleen cynisch, maar zelfs pervers. Zijn de CD&V en sp.a dan zo hardvochtig geworden dat ze geen wroeging hebben om de schatkist te vullen op de kap van mensen die in de miserie zitten? Is dit de invulling van de fiscale autonomie waar de N-VA naar streeft? Is dit het warme Vlaanderen?

In februari 2004 dienden zes CD&V-parlementsleden onder leiding van voormalig Vlaams minister Wivina Demeester vanuit de oppositie een voorstel van decreet in om de scheidingstaks tot 0 procent te reduceren. In de bijhorende memorie van toelichting hadden de indieners het over “de netelige kwestie” die het verdelen van een eigendom tussen ex-partners is, met naast “de emotionele geladenheid” ook nog een “niet te onderschatten financieel gevolg”, dat “nog eens verzwaard wordt door de belasting van 1 procent registratierechten”.

Acht jaar later wordt, onder impuls van diezelfde CD&V, doodleuk het tegenovergestelde goedgekeurd. Wat heeft de christen-democratische ministers in godsnaam bezield? Peeters zelf nam zijn toevlucht tot de nietszeggende “verdere modernisering van de registratierechten in de brede betekenis”. Zou het kunnen dat het Marcusevangelie – “Wat God verbonden heeft, dat zal de mens niet scheiden” – de aanleiding is voor het instellen een zonde-en-boetetaks? Anno 2012 mag ik hopen van niet. Zo ja, dan kan deze belasting omgedoopt worden tot ‘Léonardtaks’. De Belgische kerkvader heeft er immers geen moeite mee om ongelukkigen met de vinger te wijzen.

Even onbegrijpelijk is het feit dat de socialistische minister van Armoedebestrijding in de Vlaamse regering heeft laten begaan. Destijds had het kartel sp.a-Spirit het over “een belasting op tegenspoed. Op zo’n moment spuwt de overheid de mensen in het gezicht. De partner die de woning overkoopt, moet op het andere deel registratierechten betalen, terwijl er al registratierechten betaald zijn bij de aankoop. Men mag de mensen geen twee keer laten betalen.”

Ik kan enkel vaststellen dat de Vlaamse regering door het verdubbelen van de miserietaks voor de weg van de minste weerstand heeft gekozen. Koppels die scheiden, zijn nu eenmaal niet in strijdbare belangengroepen georganiseerd, laat staan dat ze met stakingen kunnen dreigen. Door hun mindere weerbaarheid zijn ze gemakkelijke slachtoffers van een lafhartige Vlaamse regering die zich – althans in dit dossier – als een schaamteloze aasgier gedraagt. Haar eigen studiedienst maakte nog maar enkele weken geleden bekend dat in de periode 1970-2010 het aantal echtscheidingen meer dan vervijfvoudigde. Blijkbaar zagen de nationalistische ministers de kans schoon om meer ‘eigen’ Vlaamse belastingen te heffen. Meer fiscale autonomie op de kap van zwakkeren. Arm Vlaanderen.

Mensen die een echtscheiding doormaken, proberen veelal in alle stilte het verleden te verwerken en proberen vervolgens langzaam aan terug een stabiele toekomst uit te bouwen. Het mag en kan dan ook niet de bedoeling zijn dat het uitbouwen van die toekomst bijkomend financieel wordt gehypothekeerd. Daarom acht ik het mijn morele plicht om alle mogelijke democratische middelen aan te wenden om de beoogde verdubbeling van de miserietaks te bestrijden.

In die zin heb ik recent alle Vlaamse oppositiepartijen gemobiliseerd zodat er in de bevoegde commissie hoorzittingen worden georganiseerd. (De eerste hoorzitting vindt dinsdag 17 april plaats in de Commissie Algemeen Beleid, Financiën en Begroting van het Vlaams Parlement.) De Kinderrechtencommissaris heeft reeds een schriftelijk advies ingediend dat aan duidelijkheid niets te wensen over laat: “Een verhoging van het verdelingsrecht is een gezinsonvriendelijke maatregel, die scheidende ouders en kinderen in een kwetsbare periode treft. In die zin valt ook te overwegen om de kosten bij een verdeling van een onroerend goed bij een echtscheiding met kinderen gewoon af te schaffen.”

Het is onaanvaardbaar dat de overheid mensen die al in een emotionele put zitten, nog verder in een financiële put duwt. Een belasting op miserie is niet enkel asociaal, maar ook immoreel. Daarom zal ik geen democratisch middel onverlet laten om deze Vlaamse regering een geweten te schoppen en alle democratische procedures uit te putten in de hoop dat er van uitstel ook afstel komt.

© De Morgen